Art is my life ........

ဗလာေဂါက္ ေမး၍ စိုးေဇယ်ထြန္း ေျဖသည္ မပ်င္းသူမ်ား ဖတ္ၾကသည္

ေမး။ ။ Film ကင္မရာနဲ႔ Digital ကင္မရာ အဓိက ဘာကြာတာလဲ။
ေျဖ။ ။ Film ထည့္ရိုက္တာနဲ႔ Memory ကတ္ ထည့္ရိုက္တာ ကြာသြားတာ။

ေမး။ ။ ကင္ႏြန္ နဲ႔ နီကြန္ ရဲ႕ အသိသာ အထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈက ဘာပါလဲ ။
ေျဖ။ ။ ကင္ႏြန္ နဲ႔ နီကြန္ ရဲ႕ အသိသာ အထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈက အမွတ္တံဆိပ္ေပါ့။ ကင္ႏြန္က Canon လို႔ေရးထားၿပီး နီကြန္က Nikon လို႔ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါ အသိသာအထင္ရွားဆံုး ကြာျခားမႈပဲ


ေမး။ ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကင္မရာေတြက Water Proof ျဖစ္တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ ကိုယ့္ကင္မရာဟာ Water Proof ျဖစ္မျဖစ္ သိခ်င္ရင္ ဘယ္လိုၾကည့္ရမလဲ။
ေျဖ။ ။ ကင္မရာကို ေရထဲမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ စိမ္ၿပီး ရိုက္ၾကည့္ပါ။ ဆက္ရိုက္ေနလို႔ရေသးတယ္ဆိုရင္ Water Proof ျဖစ္ပါတယ္။


ေမး။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲက ဘုရားေက်ာင္းက အတြင္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေမွာင္ပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းက မဂၤလာေဆာင္ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကင္မရာက Flash (မီး) မရွိေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းက လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ကိုပဲ အားကိုးၿပီးရိုက္ရပါတယ္။ မီးပ်က္သြားၿပီးဆိုရင္ ေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ ရိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ Flash(ကင္မရာမီး) လဲ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းမွာ မီးပ်က္ေနတဲ့အခါ ဘယ္လုိရိုက္သင့္တယ္ဆိုတာ သိပါရေစ။

ေျဖ။ ။ ဘုရားေက်ာင္းက နံရံေတြကို ခြာလုိက္ပါ။ အဲဒါမွ ေမွာင္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အမိုးကိုပါ ဖြင့္လုိက္ပါ။ အဲဒါဆို သင့္အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အလင္းေရာင္ ေကာင္းေကာင္း ရႏုိင္ပါတယ္။

တကယ့္အလွဆိုတာ ေရႊေငြေတြ မလိုပါဘူး အဖိုးတန္ အလွကုန္ပစၥည္းေတြ မလိုပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ အလွဆိုတာ ျဖဴစင္ျခင္းပါပဲ...

ကေလးဘ၀ဆိုတာ အပူပင္ ကင္းတယ္တဲ့လား.........
တကယ္အပူပင္ ကင္းတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီကေလးဘ၀ကို ျပန္မသြားခ်င္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ မရပ္ႏုိင္ေသးလို႔ေလ

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပထဆံုးလံုးျခင္း၀တၳဳကို ဒီေန႔ညမွာ အၿပီးသတ္ေရးၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒီဇာတ္လမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးၿပီး သိပ္မၾကာခင္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက စၿပီးေရးေနတာပါ။ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ၾကာသြားလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေပါက္လာရင္ေရးလိုက္ မေရးခ်င္ရင္ ပစ္ထားလိုက္ ႏွစ္လသံုးလေလာက္ေနမွ ျပန္ေရးလိုက္ ေရးလိုက္ မေရးလိုက္ လုပ္ေနတာေတြေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕အခန္းေတြဟာ ေရးၿပီးခါစ ျပန္ဖတ္တဲ့အခါမွာ အရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ႏွစ္လသံုးေလာက္ပစ္ထားၿပီး ျပန္ဖတ္တဲ့အခါမွာ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျပန္ေတြ႕ရတတ္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခန္းကို ျပင္လိုက္ျပန္ေရာ။ အဲဒီအခန္းကို ျပင္ၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီအခန္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အခန္းေတြကိုပါ ေလွ်ာက္ျပင္ အဲလို အဲလိုနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာသြားခဲ့တာပါ။ စာေပစိစစ္ေရး တင္မွာရယ္ တျခားျပင္ဆင္တာေတြရယ္ ထည့္တြက္လုိက္ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အနည္းဆံုး ႏွစ္လ ထပ္ၾကာပါဦးမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစာအုပ္ကို ဒီႏွစ္မကုန္ခင္ ထြက္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားပါတယ္။

ေအာက္မွာ ေကာင္းႏုိးရာရာ ေရြးထားတဲ့ အခန္းအဖြင့္ေလးေတြကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အခန္း (၃)

အခန္း (၆)

တကယ္ေတာ့ အလြမ္းဆိုတာ အဆိပ္တစ္မ်ိဳးပဲ။ အဲဒီအဆိပ္က ႏွလံုးသားကို တစ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဆြးေျမ့ေစတယ္

မေန႔ညက မိုးသက္ေလျပင္းက် သြားသည့္အရွိန္ေၾကာင့္ တစ္မနက္လံုး မိုးေတြရြာေနခဲ့သည္။ ေန႔ခင္းမွာ မိုးတိတ္စျပဳၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ မိုးေရစက္ေလးမ်ားကေတာ့ တံစက္ျမိတ္မွာ တြဲလွဲခိုၿပီး တစ္စက္ၿပီး တစ္စက္ က်ေနေသးသည္။ တံစက္ျမိတ္တြင္ တြဲလႊဲခိုေနေသာ မိုးေရစက္မ်ားႏွင့္အျပိဳင္ အခန္းျပဴတင္းေပါက္၀က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးအိမ္ေတြလည္း မ်က္ရည္စက္ေလးမ်ား တြဲလႊဲခိုေနသည္။

“ ပံုဆြဲတာ ၀ါသနာပါတယ္ဆိုလို႔ သင္တန္းေပးတက္တာ၊ ေပါက္လုပ္ပဲ စားေကာင္နဲ႔ ရည္းစားထားဖို႔ မဟုတ္ဘူး”

အဲဒီေန႔က သူ႔ဘ၀ထဲမွာ မုန္တိုင္းက်တဲ့ေန႔။ မုန္တိုင္းက်ရင္ မုန္တိုင္းသင့္သည့္ ေနရာမ်ား စုတ္ျပတ္သြားသလို၊ မုန္းတိုင္းသင့္ခံ သူ႔ႏွလံုးသားမွာလည္း ပြန္းပဲ့ ဒါဏ္ရာေတြေတြ ရခဲ့သည္။ မုန္တိုင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေကာင္းကင္မွာ မိုးေတြရြာသလို၊ မုန္းတိုင္းသင့္ခံရသူ၏ မ်က္လံုးမွာလဲ မိုးေတြ ေန႔တိုင္းရြာခဲ့သည္။

တကယ္ေတာ့ ႏွလံုးသားဆိုတာ အျဖဴေရာင္သက္သက္ပါ၊ အဲဒီအျဖဴေရာင္ ေလးေပၚကို လူေတြက ေဆးေရာင္ေတြျခယ္ၾကတယ္ေလ ပထမဆံုး ျခယ္လိုက္တဲ့ အေရာင္နာမည္က ခင္မင္မႈတဲ့ ေနာက္ေတာ့ သံေယာဇဥ္ ေနာက္ေတာ့ အခ်စ္။
လူေတြက ေမးၾကတတ္ၾကတယ္၊ အျဖဴေရာင္ သက္သက္ေလးက ပိုေကာင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရာင္စံုလွလွေလးျခယ္ထားတာ ပိုေကာင္းလားတဲ့။ တကယ္ေတာ့့ အျဖဴေရာင္ သက္သက္ေလးက လွပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအျဖဴေရာင္ေလးကို ေဆးေရာင္လွလွေလးေတြ ျခယ္လိုက္ေတာ့ ပိုလွသြားသလိုပဲ။
ဘယ္ေလာက္ပဲလွတဲ့ ေရာင္စံုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပဲ ျဖစ္ေနပါေစ အခ်ိန္ကာလေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေနေတြ ေလေတြရဲ႕ တိုက္စားမႈေအာက္မွာ အေရာင္ေတြက မႈံ၀ါး၀ါးနဲ႔ လႊင့္ပါးေပ်ာက္ျပယ္ကုန္တယ္။ အဲလိုပဲ အလြမ္းေတြရဲ႕ တုိက္စားမႈေအာက္မွာ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီကားဟာလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မႈံ၀ါးသြားတတ္တယ္။

အခန္း (၈)

လူတုိင္းက တေစၦမေၾကာက္တတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ….. ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္မွာကိုေတာ့ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကပါတယ္။

နည္းနည္းခ်စ္ရင္ နည္းနည္းေၾကာက္မယ္ မ်ားမ်ားခ်စ္ရင္ မ်ားမ်ားေၾကာက္မယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ဖြင့္မေျပာရဲေလာက္ေအာင္ကို ေၾကာက္ၾကတယ္……..

အခန္း (၉)

၀ါးပင္ဟာ တစ္သက္မွာ တစ္ၾကိမ္ပြင့္ၿပီးရင္ ေသဆံုးသြားတတ္တယ္။ လူတစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ ၀ါးပင္လိုပဲ တစ္သက္မွာ တစ္ၾကိမ္ပဲ ေတြ႕တယ္တဲ့ . . . . .

လူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အခ်စ္က ဖီးနစ္ငွက္လိုပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္လည္ရွင္သန္လာႏိုင္တာတယ္တဲ့

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္
အခ်စ္ဆိုတာ ၀ါးပြင့္လား ဖီးနစ္ငွက္လား

1 x 8 + 1 = 9
12 x 8 + 2 = 98
123 x 8 + 3 = 987
1234 x 8 + 4 = 9876
12345 x 8 + 5 = 98765
123456 x 8 + 6 = 987654
1234567 x 8 + 7 = 9876543
12345678 x 8 + 8 = 98765432
123456789 x 8 + 9 = 987654321

1 x 9 + 2 = 11
12 x 9 + 3 = 111
123 x 9 + 4 = 1111
1234 x 9 + 5 = 11111
12345 x 9 + 6 = 111111
123456 x 9 + 7 = 1111111
1234567 x 9 + 8 = 11111111
12345678 x 9 + 9 = 111111111
123456789 x 9 +10= 1111111111

9 x 9 + 7 = 88
98 x 9 + 6 = 888
987 x 9 + 5 = 8888
9876 x 9 + 4 = 88888
98765 x 9 + 3 = 888888
987654 x 9 + 2 = 8888888
9876543 x 9 + 1 = 88888888
98765432 x 9 + 0 = 888888888

Brilliant, isn't it?

And look at this symmetry:

1 x 1 = 1
11 x 11 = 121
111 x 111 = 12321
1111 x 1111 = 1234321
11111 x 11111 = 123454321
111111 x 111111 = 12345654321
1111111 x 1111111 = 1234567654321
11111111 x 11111111 = 123456787654321
111111111 x 111111111 = 12345678987654321

2009 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (31) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ ဘေလာဂ့္ေဒး အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဘေလာဂ့္ဂါ ေတြ႔ဆံုပြဲႏွင့္ ေလ့လာေရး ခရီးစဥ္တစ္ခုကို ျပဳလုပ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာသာမက. ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္၀ွမ္းလံုးမွာ ရွိၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ဂါေတြ စံုစံုညီညီ တက္ေရာက္ပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ဂါေတြလည္း တက္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီအစီအစဥ္ကို 2009 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (29) ရက္ေန႔မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လာေရာက္ဆင္ႏႊဲၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ဂါေတြ အားလံုးအတြက္ Game, Role Play, Quiz အစရွိတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ၊ ဗဟုသုတရစရာ အစီအစဥ္မ်ားပါ၀င္တဲ့ အျပင္ ၊ ဘေလာဂ့္ဂါ အခ်င္းခ်င္း အမွတ္တရ လက္ေဆာင္မ်ားကိုလည္း လွဲလွယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုအေနျဖင့္ Excursion သြားေရာက္ေလ့လာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီခရီးစဥ္ကို Shrikittaya 2.0 လို႔ အမည္ေပးထားၿပီး.. ခရီးစဥ္မွာ လိုက္ပါၾကမယ့္ ဘေလာဂ့္ဂါတိုင္းကို ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးေစမယ့္ အစီအစဥ္ေတြ ထပ္မံထည့္သြင္းေပးထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခရီးစဥ္က ျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့ Shrikittaya 2.0 မွာ ေတြ႕ခဲ့ ျမင္ခဲ့ရတာေတြ ေလ့လာခဲ့ရတာေတြကို ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ေရးသားၾကပါမယ္။

ဒီပြဲမွာ လာေရာက္ဆင္ႏႊဲလိုၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ဂါမ်ားအားလံုးအေနျဖင့္ Register ျပဳလုပ္တဲ့အခါ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Registration Fees ကိုေပးေဆာင္ရပါမယ္ ဆိုတာေလးကိုလည္း သိေစခ်င္ပါတယ္။

ေန႔ရက္ - 29 - Aug -2009 and 30-Aug-2009 (စေန ၊ တနဂၤေႏြ)
အခ်ိန္ - ေတြ႔ဆံုပြဲ @ နံနက္ (10) နာရီမွ ညေန (4) နာရီထိ
ခရီးစဥ္ @ ည (10) နာရီ
ေနရာ - ကန္ေတာ္ႀကီး (Point ကို ျပန္လည္ေၾကျငာေပးပါမည္)

2009 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (29) ရက္ေန႔ ည (10) နာရီခန္႔တြင္ Shrikittaya 2.0 ထြက္ခြာမည္ျဖစ္ၿပီး ၊ 30 ရက္ေန႔ ညပိုင္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေရာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခရီးစဥ္တြင္ လိုက္ပါျခင္းမရွိပဲ ၊ ေတြ႔ဆံုပြဲသို႔လည္း သီးသန္႔လာေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

ကဲ.. ျမန္မာဘေလာဂ့္ဂါေတြ ဘေလာဂ့္ေဒးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆံုေတြ႔ၾကမယ္ေနာ!

ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ကို သံုးတန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စေသာက္ဖူးတယ္ အကို၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္သင္ေပးတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးလိပ္ေသာက္သင္ေပးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ရွစ္တန္း။ အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာထက္ ေဆးလိပ္ဖြာတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ သူ႐ႈိက္သလို ႐ႈိက္ၾကည့္တယ္ ႐ႈိက္လုိ႔မရဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ေနရာက အစ္ကို၀မ္းကြဲတုိ႔ အိမ္ေနာက္က မန္က်ီးပင္ၾကီးေပါ့။ အုန္းပင္တစ္ပင္စာေလာက္ျမင့္တဲ့ မန္းက်ီးပင္ၾကီးရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကို တက္ေသာက္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြ အျမင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိဘူး ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ကိုးတန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က H ခန္းမွာေနရတယ္။ စာေတာ္တဲ့လူ မေတာ္တဲ့လူ အစရွိသျဖင့္ ABCD စဥ္ၿပီးထားတာဆိုေတာ့ H ခန္းဆိုတာ ဘိတ္ဆံုးခန္းပဲ။ ကိုးတန္းက်တဲ့ လူေတြလဲ H ခန္းမွာေနရတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗရုတ္အက်ဆံုး ေက်ာင္းသားေတြ စုေနရတဲ့အခန္းေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ ကြမ္းစားတာေတာ့ စကားထဲထည့္ေျပာမေနနဲ႔ ေဆးခ်တဲ့လူေတြလဲရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေဆးကိုအမႈန္႕ၾကိတ္ၿပီး ေဆးလိပ္ထဲ ထည့္ေသာက္ၾကတယ္။ တစ္ခန္းလံုးမွာ ေယက်ာၤးေလးေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္မေသာက္တာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းရယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး သူတို႔နဲ႔ လုိက္ေသာက္ၾကည့္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆးလိပ္ဖြာခဲ့ဖူးေပမယ့္ ကိုးတန္းအရြယ္မွာ ေဆးလိပ္ဖြာရတာကို ကၽြန္ေတာ္ခတြင္းမေတြ႕ဘူး ပါးစပ္ထဲမွာ ဖန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးခိုးန႔ံေတြကို ကၽြန္ေတာ္မခံႏုိင္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ကို အခုအခ်ိန္အထိ မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ကြမ္း ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ကမ္းမွာပဲ။ အေဖက ကြမ္းအရမ္းစားတယ္။ အိမ္မွာ ကြမ္းအစ္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငါးတန္းအရြယ္ေလာက္မွာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ ကြမ္းကိုစၿပီး စားၾကၿပီ အဲဒီအရြယ္ကေတာ့ အဆိမ့္ေပါ့။ ေဆးရြက္ၾကီးမပါပဲ ဗလရွင္ ဂုန္ခါး သံပရာ အစရွိသျဖင့္ ထည့္စားၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူတို႔နဲ႔ အတူလိုက္စားၾကည့္တယ္ ရွတတနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မၾကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတယ္ ဆက္တိုက္ မစားလို႔ အဲလိုျဖစ္တာတဲ့ ဆက္တိုက္စားရင္ ဘာမွမျဖစ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖ့ကြမ္းအစ္ကိုယူၿပီး တစ္ယာၿပီးတစ္ယာ ထုိင္စားၾကည့္တယ္။ လွ်ာေတြထံုးေပါက္ၿပီး ငါးရက္ေလာက္ ထမင္းေကာင္းေကာင္း မစားႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကြမ္းဆိုရင္ ပါးစပ္ထဲမထည့္ေတာ့တာ အခုအခ်ိန္အထိပဲ။

အရက္ဆိုတာေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္အထိ တစ္ခါမွ မစမ္းခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ေရာဂါတစ္ခုက စြဲလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္ 7 Day ဂ်ာနယ္မွာ သတင္းေထာက္လုပ္ေနၿပီ။ ညဘက္ေရာက္ရင္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ ေန႔ခင္းဘက္မွာ ရံုးတက္ရ သတင္းလုိက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အရက္ေသာက္ၿပီး အိပ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက Grand royal ၀ီစကီတစ္ေတာင့္ကို ၁၂၀၀ ေပးရတယ္။

ပထဆံုးစေသာက္တဲ့ေန႔က ႏွစ္ပက္ေလာက္ကို တစ္ဘရိတ္ထဲ ေရမေရာပဲ ေသာက္လုိက္တာ ဗိုက္ထဲမွာ ပူၿပီးဆင္းသြားတာေၾကာင့္ ေရေတြသံုးေလးခြက္ေလာက္ ဆက္ေသာက္ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညကေတာ့ ရစ္ခ်ာရစ္ခ်ာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနာက္ညမွလဲ အဲလိုပဲ တစ္ခြက္ထပ္ေသာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ရင္း ေသာက္ရင္း သတိထားမိတာက အရက္ေသာက္ခါနီးတိုင္းမွာ ေဆးေသာက္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုပဲ သိပ္မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ညေတြဆို ခြက္ထဲထည့္ၿပီးမွ မေသာက္ျဖစ္လုိ႔ သြန္ပစ္လုိကရတာေတြရွိတယ္။ အဲလုိနဲ႔ ၀ီစကီသံုးေလးပုလင္းေလာက္ ကုန္သြားၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆက္မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ေသာက္လဲ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဘီယာ။ ဘီယာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထဆံုး လွ်ာေပၚကို တင္ဖူးတာ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးညကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တိုက္ဂါးဘူးတစ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးတယ္။ ေရာ့မင္းဒါေသာက္တ့ဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖြင့္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္။ ပါးစပ္ထဲမွာ ပဲၾကီးေလွာ္ေတြကို ေရစိပ္ထားသလိုပဲ ထင္ရတယ္ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေထြးထုတ္လိုက္ၿပီး မေသာက္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး သူ႔ကို ဘူးျပန္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီကေန ေနလာတာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ အလုပ္အဆင္းမွာ မန္ေနဂ်ာ အကိုၾကီး ဦးေဆာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေလးေယာက္ ဆယ့္ကိုးလမ္းကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆယ့္ကိုးလမ္းေရာက္ေတာ့ ဘီယာေတြမွာၿပီး ေသာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မေသာက္ပဲ ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီမွာ ရံုးမွာ အေသးေလးလို႔ ေခၚတဲ့ စာေရးမ လူေကာင္ေသးေသးေလးက ဘီယာႏွစ္ခြက္ကုန္သြားၿပီ ကၽြန္ေတာ့္ဘီယာခြက္က မေသာက္ရေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ မန္ေနဂ်ာအကိုၾကီးက ေဟ့ေရာင္ေသာက္ ဟုိမွာ အေသးေလးေတာင္ ႏွစ္ခြက္ကုန္ၿပီ ဆိုေတာ့ မေကာင္းတတ္လုိ႔ တစ္ငံုႏွစ္ငံုေသာက္ၿပီး ထားလိုက္တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္မေသာက္ ကြမ္းမစား အရက္မေသာက္ ဘီယာမေသာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ရွင္သန္က်င္လည္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး အေပါင္းသင္းေတြနဲ႔ေတြ႕လို႔၊ စာမူခေတြပိုရလို႔၊ စသည္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္ၿပီး ဘီယာကိုေသာက္ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘီယာကို ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တတ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေသာက္တတ္ လာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ စေပါင္းခါစက သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ မ်က္လံုးျပဴရေလာက္တဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာေသာက္ျဖစ္သြားတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာၾကာၿပီ။ အခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္းလိုလို ပိုက္ဆံျပတ္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြဆို ထမင္းစားဖို႔ မေျပာနဲ႔ ဘတ္စကားစီဖို႔ အေၾကြငါးဆယ္ေတာင္ မက်န္ေအာင္ျပတ္တယ္။ အဲလို ျပတ္တာ တစ္ခါလား၊ ႏွစ္ခါလား၊ သံုးခါလား။ အဲလို မဟုတ္ဘူး လတုိင္းျဖစ္ေနတယ္။ အျမဲတမ္းလိုလိုကို ျပတ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္ ငါ့၀င္ေငြမ်ား နည္းလို႔လား....

လြန္ခဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေထာက္လစာက တစ္လကို တစ္ေသာင္းနဲ႔ႏွစ္ေထာင္ စာမူခက တစ္ပါတ္ကို ပ်မ္းမွ်ျခင္း ငါးေထာင္ေလာက္ရတယ္။ ငါးေထာင္က ကၽြန္ေတာ့တစ္ပတ္စာ စားစရိတ္ကို ဖူလံုတယ္။ လစာကို အသားတင္စုႏုိင္ခဲ့တယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္၀င္ေငြက အဲဒီတုန္းကထက္စာရင္ အမ်ားၾကီးျမွင့္လာတယ္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မစုႏုိင္ဘူးဆိုရင္ထားဦး စားစရာမရွိေအာင္ကို ပိုက္ဆံျပတ္ျပတ္သြားတယ္ဆိုေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ထင္လာမိတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ။ စဥ္းစားေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဘီယာေသာက္လို႔ေပါ့။ ဘီယာေသာက္ၿပီဆိုေတာ့ တစ္ခါေသာက္ရင္ မကုန္ဘူးဆိုရင္ ငါးေထာင္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ရက္ငါးေထာင္ပဲထား တစ္လလံုးဆိုရင္ တစ္သိန္းခြဲျဖစ္ေနၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကစၿပီး ညီအရင္းကို ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေခၚထားခဲ့တယ္။ သူကလဲ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါတယ္။ နယ္ကေန ေရးပို႕တဲ့ သူ႕ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕လဲ မဂၢၤဇင္းေတြမွာပါဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားတဲ့ စိုးမိုးသြင္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြက သူေရးတာေတြေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူ၀ါသနာပါတဲ့ စာေပလိုင္းထဲကို ၀င္လုိ႔ရေအာင္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လာေနဆိုၿပီး ရန္ကုန္ကို ေခၚလိုက္တာေပါ့။

ရန္ကုန္က ငွားထားတဲ့ အခန္းမွာက သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းေနရတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ညပိုင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ဘီယာသြားသြားေသာက္ရင္ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ရမွာ ပ်င္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္လုိက္လာတယ္။ လိုက္လာရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ လိုက္ေသာက္တယ္။ သူပထဆံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္လာတဲ့ေန႔က တစ္ခြက္ကုန္သြားေတာ့ မင္းယူမွာဆိုေတာ့ ေတာ္ၿပီတဲ့။ သူေခါင္းခါျပတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ႏွစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ကေန သူသံုးခြက္အထိ ေသာက္လာႏိုင္တယ္။

ဟိုတစ္ေလာက္က ဘီယာဆိုင္ထိုင္ေတာ့ သူလဲ ထံုးစံအတိုင္းလုိက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာကို တစ္ခြက္ပဲမွာလုိက္တယ္ သူ႔အတြက္မမွာေတာ့ သူနဲနဲေတာ့ ငုတ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္။ မင့္ကိုမေသာက္ေစခ်င္လို႔ ေပါ့ကြလို႔ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ေန႔က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္အျပင္ထြက္ၿပီး ဘီယာသြားေသာက္ရင္လဲ သူ႔ကို အိမ္မွာပဲထားခ့ဲတယ္ ဘီယာဆုိင္ကို ေခၚမသြားေတာ့ဘူး။

အဲဒီေတာ့သူက ဘာမွေတာ့ မေျပာပါဘူး။ ဘီယာေသာက္ၿပီး ျပန္လာရင္ သူကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္က “မင္းက ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ ဆိုတဲ့လူစားမ်ိဳးပဲလုိ႔” ေျပာေနသလိုပဲ။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပီမိုးနင္းကို သေဘာက်ၾကတယ္။ သူ႔စာေတြကို ဖတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အထုပၸတိၱကို ေသာခ်ာသိလာတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔စာေတြ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလူက ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳးပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္မွတ္ ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္ ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္သူ႔စကားကိုၾကီးကို ဘ၀င္မက်ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေျပာဆိုဆံုးမတဲ့လူကလည္း စံျပျဖစ္ေနရမယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က မလုိက္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို လူကိုလိုက္နာဖို႔ ဘာလို႔ တုိက္တြန္းေနပါလိမ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနခဲ့မိတယ္။

ပီမိုးနင္းက ကိုယ္မလုိက္နာႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ အျခားလူေတြကို လုိက္နာပါဆိုၿပီး စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ေရးထားခဲ့လဲဆိုတာ အဲဒီညမွ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္။

ေျခာက္လကၼသာရွည္တဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းက ေျခာက္ေပရွည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ေသေစႏိုင္တယ္။ (ဂ်ပန္စကားပံု)

အဲဒီလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ နားလည္မႈေတြလႊဲၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့ရဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ အဲဒီလွ်ာကို ျဖတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္စကားကိုယ္ ေနာင္တရခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ လူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့တာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားေၾကာင့္ ေကာင္းၾကိဳးရလဒ္ေတြရတဲ့အခါမွာ လွ်ာေၾကာင့္လို႔ မေတြးမိပဲ စကားေၾကာင့္ အမွားေတြရတဲ့အခါက်မွ ဘာျဖစ္လို႔ လူေတြက လွ်ာကို အျပစ္ပံုခ်ခ်င္ရတာလဲ။

အင္းေလ လွ်ာဆိုတာ ကားမဟုတ္ေတာ့လည္း စိတ္ရဲ႕ အႏွိပ္အျမွင့္ အတက္အက်ေတြမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘရိတ္အုပ္ႏိုင္မွာလဲ။